• Al. Gen. J. Hallera 188/29 Wrocław
  • +48717940060
  • +48501571630
  • biuro@adwokatrodzinny.pl

Alimenty (art. 128–141 ustawy – ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy, Dz.U. nr 9, poz. 59 z późn. zm.)

 

Alimenty to regularne i obowiązkowe świadczenie jednego członka rodziny na rzecz drugiego. Polega ono na dostarczaniu środków utrzymania, a w miarę potrzeby również środków wychowawczych. Można żądać nie tylko przyznania alimentów, ale i obniżenia, podwyższenia lub ustalenia ich wygaśnięcia bądź uchylenia obowiązku alimentacyjnego.

Alimenty mogą przysługiwać na rzecz:

  • dzieci,
  • rozwiedzionego małżonka (więcej w zakładce Rozwód)
  • krewnych

Jeżeli dziecko nie jest w stanie się samodzielnie utrzymać, jego rodzice są zobowiązani do świadczeń alimentacyjnych na jego rzecz. Wyjątek stanowi sytuacja, gdy dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie jego kosztów utrzymania i wychowania. Rodzice mogą uchylić się od świadczeń alimentacyjnych względem pełnoletniego dziecka, jeżeli powodują one nadmierne obciążenie finansowe albo jeżeli dziecko nie podejmuje starań celem samodzielnego utrzymania.

Sąd, zanim orzeknie o wysokości alimentów, w toku procesu bada, jakie są usprawiedliwione potrzeby dziecka, a także jakie możliwości zarobkowe i majątkowe mają jego rodzice. W przypadku, gdy osoba zobowiązana do alimentacji dziecka nie podejmuje pracy zarobkowej albo nie osiąga oczekiwanych dochodów, sąd ocenia jej możliwość zarobkowe, a nie tylko wysokość faktycznie uzyskiwanych środków np. z tytułu wynagrodzenia za wykonaną pracę. Spełnienie obowiązku alimentacyjnego względem dziecka, które nie jest w stanie utrzymać się samodzielnie, może polegać także na osobistych rodzica staraniach o dziecko – wówczas świadczenie alimentacyjne drugiego z rodziców polega na pokrywaniu w całości lub części kosztów utrzymania lub wychowania dziecka.

Powództwo o alimenty wytacza się przed sądem rejonowym właściwym dla miejsca zamieszkania pozwanego. Jeżeli pozwany nie ma miejsca zamieszkania w Polsce, właściwość sądu ustala się według jego miejsca pobytu w Polsce, a gdy nie jest ono znane lub nie leży w Polsce – według ostatniego miejsca zamieszkania w Polsce. Powództwo można jednak wytoczyć także według miejsca zamieszkania osoby uprawnionej. Stronę, która dochodzi alimentów, ustawodawca zwalnia od kosztów sądowych. Dla pozwanego o nieznanym miejscu pobytu, sąd ustanawia kuratora.